Mijn hoogbegaafde zoon had een gameverslaving. Ik kon niet tot hem doordringen en ik zag lijdzaam toe hoe hij al zijn kansen om te studeren aan het verspelen was. Al drie jaren weggesmeten geld. Ik was zo kwaad en moedeloos toen ik bij Emily kwam. Ik zag mijn zoon als een lui en onhandig kind. Ik kon niets meer goed in hem zien en dat deed me zo’n pijn. Ik wist niet hoe ik dat moest veranderen.
Emily ging zowel apart met mij als met mijn zoon aan de slag. Het was al een wonder dat hij wilde blijven komen naar Emily. Het ging van ‘geen goesting of tijd hebben om te gaan’ naar ‘wanneer mag ik nog eens gaan?’.
Hij loste indertijd niets over de sessies, maar ik zag hoe zij tot hem kon doordringen. Want hij zou niet gaan, moest hij er niets aan hebben. Ik zou hem niet buiten krijgen. Emily bracht mij tot inzichten over het gedrag van mijn zoon door wat ze me leerde over hoogbegaafdheid en over mezelf.
Ik besef nu dat mijn zoon niet lui is, maar onderpresteert. Door wat hij maar te leren krijgt, door de moeilijke thuissituatie, doordat ik hem niet begreep en hem uit bezorgdheid zoveel onder zijn voeten gaf. Ik heb leren communiceren bij haar, op een manier dat past bij mezelf en bij zijn hoogbegaafd zijn. Ik heb gehuild bij haar, maar we hebben ook veel gelachen.
Ze weet goed hoe ze de sfeer veilig kan laten bestaan, maar ook hoe ze ze moet verlichten met haar humor. Fijn hoor. En, Michiel, die begrijpt nu zelf ook wat zijn hoogbegaafdheid inhoudt. Die voelde zich eigenlijk superdom (maar dat wist ik toen niet), maar nu ziet hij in dat hoogbegaafden ook leren. Hij wist alleen niet hoe. Hij deed het liever niet, dan het fout te doen. Emily heeft ook met onze mindset, zoals zij dat noemt, gewerkt. En ze heeft hem geholpen om richting te vinden in zijn leven op alle vlakken.
Blijkbaar heeft hij heel intens zitten filosoferen met haar. Dat heeft hij later verteld. Hij zei dat ze ook graag bij leerde van hem en dat hij zich voor het eerst terug wat nuttig voelde. En hij leerde omgekeerd ook graag bij van haar. Het grappige is dat ik eerst kwam om zijn gameverslaving op te lossen door hem in therapie te steken, maar dat is dus gelukkig helemaal anders uitgedraaid.
Emily haar aanpak richt zich niet op wat er speelt, maar op wat ervoor zorgt dat dit speelt. En ze betrekt je als ouders, je moet het natuurlijk wel willen. Maar ik was zo moedeloos, dat ik alles heb aangepakt wat ze mij heeft voorgesteld. Ik had in het begin niet eens door dat er zoveel onder zat, maar ik ben nu zo blij met waar ik en Michiel nu staan!
Hij zit nu ondertussen in zijn derde jaar en hij gaat met veel plezier naar t unief. Hij wil later doctoreren, zegt hij. Zijn gameverslaving is vanzelf opgelost. En hij heeft een vriendin, hij zit terug op kot en hij heeft zijn rijbewijs. Allemaal dingen die ik niet meer zag gebeuren. En het allerbelangrijkste voor mij is dat onze relatie nu goed zit en dat Michiel gelukkig is: ik kan mijn zoon graag zien, en hij mag ook eens lui zijn. Ik doe nu gewoon mee want ik mag ook eens lui zijn haha.